Historiek
Gent Rugby Football Club kan terugblikken op een meer dan 40-jarig bestaan. In 1969 speelden een paar Gentenaars mee bij de rugbyploeg van ASUB-Brussel, maar vonden het moeilijk steeds de verplaatsing naar Brussel te maken. Daarom besloten zij een rugbyclub op te richten in het Gentse. Dit waren Jacques Rogge, ex-voorzitter van het Belgisch Olympisch Comité en nu voorzitter van de Europese Olympische Comités, zijn broer Philippe, Pierre Saverys, Jan Standaert en Guy Callebaut. Het eerste speelveld lag op het terrein van Langerbrugge, maar gezien de industrie in de omgeving werd er uitgekeken naar een andere plaats. Die werd dan gevonden bij een vriendelijke kolenhandelaar te Laarne die er een weide ter beschikking stelde. Gent Rugby FC zou tot 1983 in de Hoekstraat in Kalken blijven spelen.
In 1970 had Gent Rugby FC reeds 2 ploegen ingeschreven in de competitie: Gent Rugby Football Club en The Bulls. De rugbyclub van Gent was de tweede club in Vlaanderen naast Alfa St. Gillis Dendermonde, het latere Zenith Dendermonde. Het eerste competitiejaar werd Gent 2de in tweede nationale en miste dus net de promotie. In 1971 was het echter raak en Gent Rugby FC promoveerde als eerste niet Franstalige Club naar eerste afdeling. 1972 werd het topjaar voor Gent Rugby FC dankzij de training en speelmethode bijgebracht door de Engelse en in België verblijvende trainer Sydney Gale, die als speler een aantal selecties voor de Engelse B-ploeg haalde. In dat jaar speelde Gent de finale van de Beker van België die ze weliswaar verloor van Brussels British. In de nationale competitie behaalde Gent een knappe tweede plaats. Gent Rugby FC speelde 6 jaar in eerste afdeling. Door het vertrek van de ouderen en het gebrek aan jongeren verdween in 1975 The Bulls en werd er vanaf de eindronde noodgedwongen in tweede nationale gespeeld (spelen in eerste nationale vereist een reserveploeg). Ook de trainer ging om beroepsredenen weg uit Gent maar zijn taak werd overgenomen door spelers zoals Michel Dedeken en Pierre Mahy. Niettemin bleef Gent een geduchte tegenstander in tweede nationale en miste gedurende 3 jaar nipt de promotie. Drie jaar na elkaar won Gent Rugby FC zijn reeks in tweede nationale, maar in de eindronde werden de laatste en beslissende wedstrijden door een gebrek aan beschikbare spelers (examens) verloren. De jeugdproblematiek werd echter nooit ernstig aangepakt en uittredende rugbyspelers werden zelden door bekwame spelers vervangen zodat Gent later naar derde afdeling zakte.
Onder impuls van de toenmalige voorzitter André Van Overschelde werd de jeugdproblematiek aangepakt. Hij was de coördinator en de grote steun voor de Gentse benjamins (11-13 jaar) en de kuikenploeg (8-11 jaar), later tevens van de cadettenploeg (14-16 jaar). In 1979 kwam onder impuls van twee jonge rugbyspelers, François Comhaire en Philippe Steenhaudt, een juniorenploeg (16-18 jaar) tot stand. Deze ploeg kende alvast een groot succes, mede dankzij het onweerstaanbaar enthousiasme van trainer Pierre Mahy, want na slechts 8 maanden competitie speelden ze de finale op het groot juniorentornooi van de Antwerpse rugbyploeg: Don Bosco, nu Rubes Edegem. Deze finale werd evenwel verloren. De toekomst zag er alleszins hoopgevend uit. Na drie seizoenen verdween echter de juniorenploeg omdat velen het rugby hadden opgegeven wegens studieredenen en de ouderwordende spelers naar de seniorenploeg verhuisden.
In 1983 verhuisde Gent Rugby FC van Laarne naar het nieuwe sportcomplex langs de Watersportbaan, de Blaarmeersen. Het was de eerste keer in het 14-jarig bestaan dat er werkelijk op Gentse bodem werd gespeeld. Men moest wel de grootste inkomstenbron van onze club, namelijk de bar, laten varen.
Terug naar de competitie nu: Gent Rugby FC kon zich aanvankelijk goed verdedigen in derde nationale en zelfs meedingen om te promoveren naar tweede. Maar de ploeg miste een trainer, de spelerskern was niet stabiel en door het gebrek aan ervaring degradeerde de ploeg naar vierde nationale. Het was het absolute dieptepunt maar de zaak was niet verloren. Men bleef niet bij de pakken zitten: een nieuw bestuur met een paar spelers van de oude kern, André Van Overschelde en Guy Eeckhout, voerden een nieuwe politiek. Ze trokken een nieuwe trainer aan (nou ja nieuw?) namelijk Pierre Mahy. Er werd nadruk gelegd op de rekrutering. Vele nieuwe spelers, waaronder enkele roeiers, vervoegden onze rangen. Het enthousiasme groeide, de rugby-spirit kwam terug. Vierde nationale was aldus een ‘allez-retour’ vermits Gent Rugby FC kampioen speelde en slechts 1 competitiematch verloor. Het kampioenschap in derde afdeling werd eveneens gewonnen met slechts 2 verloren wedstrijden. Gent Rugby FC werd voor de tweede opeenvolgende keer kampioen en ging dus voor het eerst in 8 jaar tijd weer in tweede spelen. Het verschil tussen tweede en derde is groot, niettemin konden we ons handhaven in tweede. Hoogtepunt van dat seizoen was de Beker van Vlaanderen waar Gent zich kwalificeerde voor de finale en de beker van de fair-play in ontvangst mocht nemen. Twee jaar verbleef Gent in tweede nationale. Het gebrek aan een tweede ploeg en het vertrek van enkele belangrijke basisspelers deed ons terugkeren naar derde afdeling.
Tijdens het seizoen 1991-92 kreeg het idee om een nieuw clubhuis in te richten vaste vorm. Onder impuls van Antoon Slot vonden we in oude fabrieksgebouwen aan de Drongensesteenweg een geschikte locatie om dit te doen. Tijdens de maand juli 1992 offerden vele spelers hun vakantie op om het clubhuis in te richten. Tevens werd de functie van jeugdverantwoordelijke weer in het leven geroepen. In de voetsporen van zijn vader, nam Luc Van Overschelde deze taak op zich. Dit alles zorgde opnieuw voor een goede sfeer in de ploeg wat zich vertaalde in goede competitie uitslagen: de promotie naar tweede werd telkens nipt gemist.
In het seizoen 1994-95 opteerde de Belgische Rugby Bond voor een nieuw competitie systeem: twee rondes met een poule-systeem. Dit leverde voor Gent een goed resultaat op in de eerste ronde zodat in de tweede ronde tegen ploegen uit vroegere tweede nationale werd gespeeld. In november 1994 vierden we eveneens ons 25 jarig bestaan met een souper in het clubhuis en een veteranentoernooi op De Blaarmeersen.
Begin 1995 begonnen de problemen met het clubhuis: door het slechte (geen) onderhoud van het gebouw door de huisbaas begon het binnen te regenen en stond het inkomportaal op instorten. Na herhaaldelijk vruchteloos contact te hebben gezocht met de huisbaas zagen we ons verplicht de huurovereenkomst af te breken. Deze kopzorgen zorgden voor slechte resultaten tijdens de eerste ronde van het seizoen 1995-96. Hierdoor speelden we in de tweede ronde tegen ploegen van vroegere vierde nationale. We konden ons echter herpakken waardoor we een plaats in de finale veroverden en deze wonnen tegen RC Namen.
In het seizoen 96-97 misten we nipt de promotie naar tweede afdeling, maar wat belangrijker was, de juniorenploeg kreeg vaste vorm. We waren de enige Vlaamse ploeg die een volledig team tussen de lijnen kon brengen.
Ook het vrouwenrugby werd door ons niet over het hoofd gezien, in samenwerking met de rugbyploeg van de Rijks Universiteit Gent brengen wij nu ook een vrouwenteam in competitie.
In seizoen 97-98 kwam dan de doorbraak, mede door het aantrekken van een Zuid-Afrikaanse trainer, we gingen terug na 23 jaar terug naar 1° afdeling.
Maar natuurlijk verliezen we onze jeugd en onze dames niet uit het oog. Het uitbouwen van een volwaardige rugbyschool, waar plaats is voor alle leeftijd categorieën, was dan ook één van onze prioriteiten.
Onze ploeg is ook steeds thuishaven geweest voor spelers van allerhande nationaliteiten: Engelsen, Ieren, Fransen, Schotten, Zuid-Afrikanen, Spanjaarden, Nieuw-Zeelanders maakten deel uit van de ploeg en probeerden onze spelers iets van hun rugbymentaliteit bij te brengen.
